Hayatta en zor şey, rüzgâra ve zamanın yıpratıcı etkisine karşı omurgalı kalabilmektir. İnsanı insan yapan, Unvanları veya cüzdanındaki gücü değil; sözünün arkasında durması, özüyle sözünün bir olmasıdır. Yani ecdadın deyimiyle “adam gibi adam” olabilmektir.
Adam gibi adam olmak; doğruluğu ilke, dürüstlüğü rehber edinmektir. Çıkar dünyasında çizgisini bozmamak, güveni bir emanet bilip o emanete halel getirmemektir. Dili tatlı, niyeti pak olmaktır. İftiranın, dedikodunun ve ucuz hesapların döndüğü masalardan edeple kalkmasını bilmek; başkasının gölgesinde serinlemek yerine, kendi doğrularının güneşinde yanmayı göze almaktır.
Bu duruşun en güzel, en derin ifadesi ise harflerin sırrında gizlidir: Elif ve Vav olmak…
Elif Gibi Olmak: Doğduğu andan itibaren doğruluğun, tekliğin ve dik duruşun simgesidir Elif. Hiçbir yöne eğilmez, bükülmez. Haksızlık karşısında susmaz, menfaat rüzgarlarında savrulmaz. Yalnız kalsa bile çizgisinden taviz vermez.
Vav Gibi Olmak: Anne karnındaki bir bebeğin, secdedeki bir kulun duruşudur Vav. Edep, tevazu ve teslimiyettir. Güçlüyken bağışlamayı, kul olduğunu unutmamayı, ne kadar yükselirse yükselsin toprağa yakın durmayı simgeler.
İşte asıl mesele bu iki harfin hikmetini hayatın merkezine koyabilmektir: Haksızlığa ve yalana karşı Elif gibi dimdik durmak; dostuna, hakikate ve yaratana karşı Vav gibi mütevazı ve saygıyla eğilmek.
İftiranın gölgesine sığınmayan, dedikodunun kirlettiği sularda yüzmeyen, arkasından konuşulan değil; girdiği her ortama güven veren dostlara selam olsun. Çünkü bu dünyada bırakılacak en büyük miras, arkamızdan söylenecek şu basit ama yüce cümledir:
“Doğru yaşadı, dürüst durdu; Elif gibi dik, Vav gibi edep sahibi bir adamdı…”
Kalın Sağlıcakla