reklam
reklam
reklam

Göze Görünmüyor Diye…

Yayınlanma Tarihi :
Göze Görünmüyor Diye…

İnsanın bedeni, zamanın ve kaderin ateşinde pişerken dışarıya karşı kendine görünmez bir zırh kuşanır. Yürür, konuşur, gülümser; hayatın telaşına karışır, herkes gibi yaşayıp gider. Uzaktan bakıldığında her şey yolundadır. Oysa tenin kabuk bağlamış yüzeyinin altında, hiçbir gözün seçemediği, hiçbir elin dokunamadığı derin çatlaklar vardır genellikle. Sızısı yalnızca sahibinin içinde yankılanan, kimi zaman bir ömür boyu kanayan yaralardır bunlar… Cahit Zarifoğlu’nun “Göze görünmüyor diye yara yok mu sanırsın?” dizesi, insan ruhunun bu mahrem coğrafyasına işaret eden bir kapı gibidir.

Göz, dünyayı tanımamıza vesile olan bir penceredir; fakat gördüklerimizin ardındaki hakikati anlamaya her zaman yetmez. Bir yüzün çizgilerinde tebessüm ararız, oysa kimi gülüşler yıllarca taşınmış bir kederin üzerine çekilmiş ince bir perdeyle kaplıdır. Sakin bir sesin ardında nice fırtınalar, ölçülü bir suskunluğun içinde nice yarım kalmış cümlelerin saklı olduğu gibi. Bunlar ilk bakışta ve sıradan göz gezdirmede görülmez; Kişi de göstermek istemez umumiyetle, saklar ve susar. Bu nedenle insan en çok anlatmak istediği yerde susar. Çünkü bazı acılar kelimeye döküldüğünde hafiflemez, aksine bütün ağırlığıyla yeniden yaşanır. Çevremizdekiler, görünene hüküm vermeye alışkındır. Görünmeyeni anlamak ise dikkat, sabır ve gönül ister.

Hayatın insana öğrettiği acı gerçeklerden biri de şudur: En derin yaralar, çoğu zaman en sessiz yüreklerde taşınır. Bir veda, beklenmedik bir kayıp, karşılıksız kalmış bir sevgi, güvenin kırıldığı bir an yahut yılların içinde azar azar eksilen bir umut… Bunların hiçbirini bir röntgen filmi göstermez. Doktor stetoskopuyla kalbin atışını dinler, fakat o kalbin hangi hatırayla daraldığını, hangi özlemle yorulduğunu duyamaz. İnsan bedeninin ağrısını tarif edebilir; ruhunun sızısını anlatmakta ise çoğu zaman çaresiz kalır ve anlaşılmaz çoğunlukla. Üstelik zaman, her yarayı iyileştirmez. Ve bazı acılarla yaşamayı öğrenir insan; onları unutmaz, yalnızca hayatın içinde taşımaya alışır.

Belki de asıl mesele, birbirimizin hayatına ne kadar yakından bakabildiğimizdir. Günümüz insanı, başkasının yüzüne bakıyor olsa da çoğu zaman gözlerinin içine bakmayı ihmal ediyor. Hızla tüketilen ilişkiler, aceleyle verilen hükümler, birkaç kelimeye sığdırılan tanışıklıkların hâkim olduğu bir çağı yaşıyoruz… Herkesin kendisini anlatmaya çalıştığı dünyada, dinlemeyi bilenlerin sayısı ise giderek azalıyor. Bir insanın neden sustuğunu, niçin uzaklaştığını, hangi sebeple eskisi kadar gülmediğini merak etmiyoruz. Hâlbuki bazen bir insanın ihtiyacı olan şey nasihat dinlemek yahut uzun cümleler değil; yargılanmadan dinleneceğini bildiği bir çift göz, içten bir hâl hatır ve samimi bir yaklaşım ve içtenlikle ilgilendiğini görmektir.

Zarifoğlu’nun sorusu, bu yönüyle insana yöneltilmiş ince bir sitem, aynı zamanda vicdana bırakılmış bir emanettir. Başkasının yarasını görememek, onun acısını ortadan kaldırmıyor k… Merhamet, görünen sıkıntıya üzülmekten öte, dile getirilmeyen ıstırabı da sezebilme inceliğidir. İnsan kendi yaralarıyla meşgul oldukça başkasının acısına karşı duyarsızlaşabilir. Oysa gönül dediğimiz şey, biraz da başkasının yüküne yer açabildiğimiz ölçüde genişler. Belki bir gün bizim de anlatamadığımız bir acıya, bir başkasının sessizce yaklaşmasına ihtiyaç duyacağız. İnsan, içine sığdıramadığı duygulara bazen kelimelerden bir sığınak kurar. Kâğıda dökülen her cümle, biraz da iç dünyanın karanlık odalarına yakılmış bir ışıktır.

Yazmak, görünmeyeni görünür kılmanın, suskunluğa ses vermenin kadim yollarından biridir. Çünkü bazı yaralar anlatılmayı, bazı insanlar anlaşılmayı bekler.

Öyleyse bir kez daha soralım kendimize: Göze görünmüyor diye yara yok mu sanırsın? Var elbette. Derinde, hatıraların kuytusunda, insanın kimseye açmadığı en mahrem yerinde sızlayıp duruyor… Ve insan, çoğu zaman o yaralarla büyüyor, olgunlaşıyor, inceliyor. Kimi zaman da tam inceldiği yerden kopup gidiyor. Bu yüzden bir insanı anlamadan yargılamak doğru olabilir mi hiç?

Zira her yüzün ardında bir hayat, her hayatın içinde de başkasına görünmeyen bir hikâye vardır.

YORUM YAP