reklam
reklam
reklam

Köşe Lambası

Yayınlanma Tarihi :
Köşe Lambası

Bir şehir karanlığa gömülürken susmak, aydınlığa hizmet etmek değildir! Bir yazar hele hele köşe yazarım, bu ışığı tutmak adına köşe lambası olması gerekiyorsa, olmalıdır.
Bir yazar, yazdıklarıyla topluma ışık tutamıyorsa, yol gösteremiyorsa, yanlışların karşısında durup doğruların yanında yer alamıyorsa ne yazar ki?
Köşe yazarlığı, önüne konulan gündemi alıp birkaç cümleyle süslemek değildir. Hele hele herkesin birbirini alkışladığı bir ortamda alkışa katılmak hiç değildir. Bazen bir şehrin duymak istemediği gerçekleri dile getirmek, o şehre yapılabilecek en büyük iyiliktir.
Sivas’ın ciddi sorunları var.
Hem de öyle üzeri birkaç güzel cümleyle örtülebilecek, birkaç açılış kurdelesiyle çözülebilecek sorunlar değil bunlar.
Sivas tıkanıyor!
Sivas’ın damarları tıkanıyor!
İşsizlik zaten başlı başına bir mesele. Üstelik şehrin önemli istihdam kapıları da birer birer alarm veriyor. Kangal Termik Santrali’nde üretimin durması ve çalışanların ücretsiz izin sürecine girmesi, yalnızca bir işletmenin meselesi değildir. Yaklaşık bin işçinin ve ailelerinin geleceğidir. Divriği’de madencilik faaliyetlerinde yaşanan daralma ve çalışanların karşı karşıya kaldığı belirsizlik de cabası. Sivas Demirçelik fabrikasının neyini anlatayım size.
Peki, bütün bunlar yaşanırken Sivas’ın ekonomik geleceği için kim ne yapıyor?
Milletvekillerine gelince…
İnsan bazen kendi kendine sormadan edemiyor: Birkaç istisna dışında, bu şehrin sorunlarını Ankara’nın gündemine taşıyan, sonuç alana kadar takip eden kaç vekilimiz var? Sivas’ın sesi olmak, yalnızca seçim dönemlerinde Sivas’a gelmekle mi mümkün?
Şehrin bürokratlarına da bir çift sözümüz var.
Açılışlarda, törenlerde, protokol sıralarında boy göstermek elbette görevlerinin bir parçası olabilir. Ancak şehrin kapanan iş yerlerine, duran üretim tesislerine, göç eden gençlerine de aynı heyecanla bakabiliyorlar mı?
Açılış merasimlerinde boy gösterirken, farkında olmadan şehrin kapanışına kulaç attıklarını göremiyorlar mı?
Belediye cephesinde ise başka bir manzara var.
Bir şeyler yapabilmek için çabalayan, şehre yeni bir şeyler kazandırma telaşında olan bir belediye başkanı var. Elbette yapılan her iş eleştirilebilir, eksikleri konuşulabilir. Zaten demokrasinin gereği de budur. Fakat eleştirmek başka, sırf yapılan işi boşa çıkarmak için uğraşmak başkadır.
Birinin elinden tutup kaldırmak yerine ayağından tutup aşağı çekmeye çalışanların sayısı, şehre katkı sunmaya çalışanlardan fazla olmamalı.
Trafik deseniz ayrı bir mesele…
Altyapı deseniz başka bir yara. Şehir büyüyor ama yollar, kavşaklar, ulaşım alışkanlıkları ve altyapı aynı hızla gelişemiyor. Trafikte her gün biraz daha yorulan, zamanını yollarda tüketen bir Sivaslı var.
Bütün bunları görüp de neyi konuşacağız?
Hangi açılışı, hangi protokol fotoğrafını, hangi alkışları yazacağız?
Elbette yapılan güzel işleri de yazacağız. Hakkı teslim edeceğiz. Başarılı olanı takdir edeceğiz. Ama yanlışları da söyleyeceğiz. Çünkü bir şehre bağlılık, o şehrin her şeyini güzel göstermek değildir.
Benim derdim kimseyle kavga etmek değil. Benim derdim Sivas.
Bir köşe yazarı, şehrinin sorunlarını yazarken birilerinin hoşuna gitmeyi değil, birilerinin düşünmesini hedeflemelidir.
Bugün Kangal’daki işçinin, Divriği’deki madencinin, iş arayan gencin, trafikte ömrünü tüketen vatandaşın sesi olamayacaksak ne zaman olacağız?
Kimse söylemiyor diye söylemeyelim mi?
Herkes susuyor diye biz de mi susalım?
Hayır!
Çünkü bazen bir şehrin karanlığını dağıtmak için güneşe ihtiyaç yoktur. Bir köşe lambasının yanması yeterlidir.
Bizim lambamız da kalemimiz olsun.
Sivas için, Sivaslı için, bu şehrin yarını için…

YORUM YAP