Bir kıvılcım gerekiyordu… Adına değişim dedik, umut dedik; o kıvılcımın adını da İsmet Taşdemir koyduk. ‘Vira bismillah’ diyerek evimizde sergilediğimiz tempolu ve iştahlı futbolla aradığımız Sivasspor’u yeniden yeşertmeye başladığımızı düşünmüştük. İlk yarıda tribünlerle birlikte biz de havalara uçtuk; ancak devre düdüğüyle birlikte o sevinç kursağımızda kaldı.İlk 45 dakikada neredeyse her isabetli şutumuzu gole çevirdik. Bitiricilik yüzdesi yüksek, ön alanda baskıyı doğru yapan, geçiş oyununu iyi oynayan bir Sivasspor vardı sahada. Rey Manaj’ın kendine has frikik golü ve ceza sahası içindeki soğukkanlı bitiriciliği ilk yarıya damga vurdu. Topun arkasına geçen, temaslı oyundan kaçmayan, ikinci topları toplayan, ısıran ve isteyen bir takım izledik. Kısacası; kimliği olan, özgüveni yükselen bir Sivasspor…Ancak futbol iki devrelik bir oyun. İkinci yarıda Charis Charisis’in sarı kart yükü nedeniyle yapılan Özkan hamlesi, rakibin iştahını kabarttı. Skorun da etkisiyle Vanspor topa daha fazla sahip oldu; kanat organizasyonları ve yarı sahaya yerleşen baskıyla oyunu genişletti. 60. dakikadan sonra sahada ilk yarının tam tersi bir görüntü vardı: ayağında top tutamayan, pas istasyonlarını kaybeden, merkezde direnç koyamayan bir Sivasspor. İkinci golün ardından geri yaslanmak istemeyen Taşdemir, Avramovski ve Malle hamleleriyle önde kalmayı, geçiş tehdidini sürdürmeyi hedefledi. Fakat bu tercih orta sahada ciddi bir boşluk yarattı. Rakip, dikine paslarla ve merkezden delici koşularla bu boşluğu ustalıkla değerlendirdi. Açık konuşmak gerekirse; yapılan değişiklikler oyunun dengesini lehimize değil, rakibin lehine çevirdi.Kamil’in 8 numara pozisyonuna kaymasıyla takımın oyun kimliği adeta dağıldı. Bloklar arası mesafe açıldı, savunma ile orta saha arasındaki bağ koptu. Üstüne bir de yakaladığınız net pozisyonları cömertçe harcarsanız, son dakika golüne engel olamazsınız. Bu ligde orta sahayı bu kadar “yumuşak” bırakırsanız, cebinizdeki üç puanı sahada unutursunuz.Charis denge unsuruyken, o bölgeye Özkan’ı monte etmek –üstelik eski takımına karşı– ister istemez mental bir kırılganlık oluşturdu. Nitekim Özkan merkezde kayboldu; pres gücü düştü, pas bağlantıları zayıfladı.Sonuç olarak; maça çok iyi başladık, umutlandık, keyiflendik. Ancak hazin bir sonla sahadan ayrıldık. Skoru tutamadık ama İsmet Taşdemir ile birlikte sahada umut veren bir organizasyon gördük. Mevcut kadro bu; hocanın kimin bu formayı gerçekten hak ettiğini zamanla net biçimde göreceğine şüphe yok. Bu maç, hocanın oyuncu grubunu tanıma sürecindeki bir geçiş sancısı olarak kayda geçsin.Taşdemir öncesi dönemde hiçbir skor bizi şaşırtmıyordu; alışmıştık. Şimdi ise ilk yarıdaki o iştahlı, tempolu ve kimlikli oyunun 90 dakikaya yayıldığı bir Sivasspor’u bekliyoruz. Çünkü kıvılcım çaktı; mesele, o ateşi harlamakta.