Sivasspor, bu sezonun en kritik maçına sadece bir futbol karşılaşması gibi çıkmadı. O gün sahada olan, bir takımın ötesinde; bir şehrin umudu, inancı ve hayalleriydi. Tribünler doluydu, yürekler bir atıyordu. Ama ne yazık ki sahadan galibiyetle ayrılamadık.
Sezon başından bu yana yaşanan onca şanssızlık, kötü sonuçlar ve sabırla beklenen o toparlanma süreci… Hepimiz bir noktada “belki” demeye başlamıştık. Belki yeniden ayağa kalkarız, belki o play-off yolunu yakalarız diye. Ama futbol bazen en çok inananı sınar. Bu maç da öyle oldu.
Şunu açıkça söylemek gerekiyor: Bu takım, elinden geleni yapmaya çalışan bir oyuncu grubuna sahip olsa da, kalite anlamında sınırlarını bu maçta bir kez daha gösterdi. Bu bir eleştiri değil, acı bir gerçeğin ifadesi.
Şehir bambaşka bir hikâye yazdı. Günler öncesinden başlayan hazırlıklar, il ve ilçelerden gelen insanlar, kilometrelerce yolu “Sivasspor” için kat eden yürekler… Tribünlerde sadece taraftar yoktu; sevda vardı, bağlılık vardı, vazgeçmeyen bir ruh vardı.
Sonuç ne olursa olsun, o tribünler tüm Türkiye’ye şunu haykırdı:
“Yeter ki inanalım, yeter ki doğru bir takım kuralım… Biz her zaman hazırız ve buradayız.”
Maçın içinde kırılma anları vardı elbette. Yediğimiz o gol, savunmada yaşanan bir anlık dalgınlık… Ardından gelen penaltı… Belki de o an, sadece maç değil, içimizdeki umut da tamamen dağıldı.
İkinci yarıda yapılan değişiklikler, beklenen o kıvılcımı yakamadı. Sahaya giren oyuncuların çabası vardı ama hiçbir şey istediğimiz gibi gitmedi. Futbol bazen böyle bir oyun işte; ne kadar istersen iste, bazen olmaz.
Böylesine bir atmosferde, böylesine bir destekle, en azından kaybetmemekti beklentimiz. Çünkü o tribünler, bu şehir, bu insanlar… Fazlasını hak ediyordu. Çünkü onlar Yigido idi. Helal olsun tüm Yigidolara.
Şimdi önümüzde kalan haftalar var. Belki umutlar azaldı, belki beklentiler düştü. Ama bu şehir bir şeyi çok iyi biliyor. Sivasspor sevdası, skorla ölçülmez. Destek olmaya devam edelim. Başarı hikâyelerini yine hep birlikte yazacağız.