Hafta içi gidiyorsun Bolu deplasmanına…Oyun çok ahım şahım değil belki ama sahada bir mücadele var, bir reaksiyon var; neticede skoru alıyorsun. “Tamam” diyorsun, “takım vites yükseltiyor, play-off hattına göz kırpıyoruz.”Ama sonra dönüp kendi evinde öyle bir futbol oynuyorsun ki… Ligde iştahı kaçmış, kendi halinde bir takıma karşı; üstelik tamamen bireysel hatalardan, amatörde bile zor görülecek gollerle dağılıyorsun. Resmen kendi ellerinle play-off biletini çöpe atıyorsun.İstanbulspor maçı net şekilde oyunculara yazar.Teknik-taktik falan bir yere kadar; bu iş saha içinde çözülür.Şimdi tek tek oyuncuları saymaya gerek yok aslında ama tablo ortada. Elinde iki santrafor var, ikisi de yedek başlıyor. Bu bile başlı başına bir mesaj. Malle desen, ayağına geleni kontrolsüz vuruyor; top ya tribünde ya da dağ bayır. Okoronkwo hızlı, teknik, adam eksiltiyor ama son vuruşlarda freni boşalmış kamyon gibi bitiricilik yok. “Charis ve Manaj’ı çok aramayız” diyorduk ama bu maçta eksiklikleri iliklerimize kadar hissedildi. Zaten Manaj’ın yokluğunu söylemeye bile gerek yok; çünkü gol atacak başka bir ayağın olmadığı ortaya çıktı. Attığın goller desen ya şans ya rakibin ikramı.Bir de kaleci meselesi var. Devre arasında transfer yapıyorsun ama oynatmıyorsun. Gökhan yıllardır sakatlıklarla boğuşuyor, eyvallah. Ama o zaman neden transfer ediyorsun? Ettin, neden kullanmıyorsun? Bu işin mantığını kurmak zor.Takımın geneline bakıyorsun; kimi tutsan elinde kalıyor. Sahadaki görüntü şu: “Bizi siz büyüttünüz, biz o kadar da değiliz.Ya Rakip İstanbulspor… Son yedi maçta beş mağlubiyet, iki beraberlik. Ligde tutunmaya çalışan, kalite olarak tartışılan bir ekip. Böyle bir rakibe karşı bu kadar dağınık, bu kadar kırılgan bir oyun oynamak da ayrı bir başarı(!). Bunu başaran Sivasspor oyuncuları kendileriyle gurur duysun artık. Maça aslında fena başlamıyorsun. Ön alan baskısı var, pozisyona giriyorsun. Ama o bitiricilik yok ya… O eksiklik yakana yapışmış, bırakmıyor. Karşı karşıyayı atamıyorsun, bir metreden topu içeri itemiyorsun. Futbolun en acı kuralı devreye giriyor: Atamazsan yersin. Rakip de bunu görüyor, cesaretleniyor, oyuna tutunuyor ve sonunda üç golle seni mat ediyor. Net: rezil olduk.İsmet Taşdemir için de çok ağır konuşmak istemiyorum. Bu tabloyu bilerek geldi, bir şeyleri toparlamaya çalışıyor ama sahadaki dağınıklık, bu amatör hatalar…Bunlar çalışılmış bir sistemin ürünü olamaz. Hoca da şaşkın bence ama onun da sihirli değneği yok. Tamam, bu lig inişli çıkışlı; form grafiği dalgalanır. Ama bu kadar savrulmak da fazla.Peki şimdi ne olacak? Açık konuşayım: Ne yönetim, ne hoca, ne de oyuncuların net bir cevabı yokturdur buna. Ligin bitimine üç hafta kalmış, oynayacağın takımlar play-off kovalayan, formda takımlar. Ve o tabloda en zayıf halka sensin.Yine de umut fakirin ekmeği… Umarım bu kez bizi iyi anlamda şaşırtırsınız. Kötü sürprizlere alıştık zaten.