Bazen insanın cinsiyetine de ayrı bir şükür etmesi gerekiyor herhalde. İnsan cinsiyetine şükreder mi demeyin. Eder, eder.
Her hafta sonu yaklaşıktıkça, bir sıkıntı başlıyor. Kemal ağabeyin “Haydi arkadaşlar, yazılar hafta sonuna hazır olsun!” mesajı, Kararsız Kasım gibi, “Ne yazsam, ne yazsam?” diye düşünce dehlizine sokup sokup çıkartıyor. Gerçi hafta içinde aklıma bir konu başlığı gelirse not alıyorum ama.
O yüzden insan cinsiyetine şükretmeli diye boşuna söylemedim. Kadın olsam, “Akşama ne pişireyim?” diye, evin ahalisini galiba aç bırakırdım.
Ne yazayım, ne yazayım, diye kara kara düşünürken, herhalde yazamazdım.
Bu hafta iki yazı başlığım vardı. Birisi son günlerde gündeme gelen Hobi Bahçeleri ile ilgili düzenleme. Diğeri. Kirlenmişlik.
Sanatta kirlenmişlik, Sporda kirlenmişlik, siyasette kirlenmişlik, ticarette kirlenmişlik. Ahlakta kirlenmişlik, Dinde, Sosyolojide, Medyada, Adalette. Toplum yaşamını, sadece daha iyiye ulaşabilmek adına dizayn etme amacı ve gayreti olan bütün temel insan davranışlarında kirlenmişlik.
Yahu ne diyelim. Deprem yardımlarını bahiste, kumarda yiyen STK’lar, Spora şikeyi bahisi bulaştıran Spor Camiası, Uyuşturucu batağına saplanmış sözde Sanatçı güzellemeleri vb. vb..
Ne anlatalım ki?
Hobi bahçelerinden başlayayım öyleyse.Son günlerde yeniden hobi bahçeleri gündemde. Yıkım kararları, tebligatlar, tartışmalar… Sosyal medyaya düşen yıkım görüntüleri ..Ağlayanlar isayan edenler..
Peki gerçekten suçlu kim?
Yıllarca göz yumulan, elektrik ve su bağlanan, yolları açılan, hatta seçim dönemlerinde ziyaret edilen bu alanlar bugün bir anda “kaçak yapı” ilan ediliyor. Hukuk elbette uygulanmalıdır. Buna kimsenin itirazı olamaz. Ancak hukuk, öngörülebilir ve adil uygulandığında toplumsal vicdanda karşılık bulur. Deprem çadırı arandığında bir çok depremzedenin, karagün dostu oldu bu hobi bahçeleri..
Bugün yıkılması istenen hobi bahçelerinin büyük bölümü dün devletin ve yerel yönetimlerin gözü önünde oluştu. Vatandaş, “Madem yasaktı, neden yıllarca ses çıkarılmadı?” diye sormakta haklıdır.
İnsanlar burada sadece domates, biber yetiştirmedi. Emek verdi, birikimini harcadı, çocuklarını doğayla buluşturdu. Kimi emeklilik hayalini kurdu, kimi şehir hayatının stresinden kaçacak küçük bir nefes alanı oluşturdu.
Elbette tarım arazileri korunmalıdır. Verimli topraklar gelecek nesillerin emanetidir. Ancak bunun yolu yalnızca yıkım değildir. Asıl yapılması gereken, plansızlığın hesabını vermek ve benzer hataların tekrar yaşanmamasını sağlamaktır.
Bugün bedeli yalnızca vatandaş ödüyor. Oysa bu yapılar oluşurken görevini yerine getirmeyenlerin sorumluluğu da sorgulanmalıdır. Devletin görevi sadece cezalandırmak değil, zamanında önlem almak, rehberlik etmek ve vatandaşını doğru yönlendirmektir.
Hobi bahçeleri meselesi aslında bir imar ve planlama meselesidir. Sorun toprağın üzerinde kurulan küçük yapılar değil; yıllarca süren denetimsizliktir.
Toprağı koruyalım. Hukuku uygulayalım. Ama adalet duygusunu da zedelemeyelim. Yada düzgün, omurgası belli standartları konulmuş, istismara kapalı şartları oturtalım.Geçmişte gözyumulan istisnalar, bugün birilerinin elinde hışım aracına dönüşmesin.
Çünkü vatandaşın hafızası güçlüdür. Dün izin verilip bugün cezalandırılan uygulamalar, devlete olan güveni artırmaz; tam tersine sorgulanmasına neden olur.
Unutmayalım; şehirler sadece betonla değil, güven duygusuyla da ayakta kalır. Hobi bahçeleri yıkılabilir. Ama vatandaşın adalet duygusu yıkılırsa, onu yeniden inşa etmek çok daha zordur.
Sağlıcakla kalın.